Zondag 20 maart 2011

Moni (hallo)!

Onze 3de week lesgeven zit er al terug op. De week zag er niet echt anders dan anders uit. We gaven onze lessen en probeerden de leerlingen zoveel mogelijk bij te brengen. Woensdag kregen de leerlingen te horen dat volgende week hun toetsen starten. Normaal gezien zou volgende week de herhalingsweek zijn, maar helaas gaat die niet meer door. Voor de leerlingen lijkt ons dat nogal rampzalig. Het is zo dat de leerkrachten hier heel snel over de leerstof gaan, en dat de leerlingen er dus vaak niet veel van onthouden. We hebben deze week onze hoofdstukken waarmee we bezig waren zo snel mogelijk afgerond zodat we deze week wat konden herhalen, want de leerlingen hebben de herhaling echt wel nodig. Het herhalen bestond vooral uit het maken van oefeningen zodat ze de leerstof echt geautomatiseerd werd. Buiten herhalen, oefeningen maken, en nog maar eens herhalen gebeurde niet echt iets speciaals op school. De leerkrachten zijn nog altijd even ‘lui’ en zitten dus heel vaak niets te doen.

Na de competitie van vorig weekend vlogen we er onmiddellijk opnieuw in. Deze keer organiseren we geen competitie voor het hele eiland, maar gaat het om een spel (Olympische spelen) voor de drie hoogste klassen van onze school. Daar zijn we over beginnen nadenken toen iemand uit Standard 8 (hoogste klas) ons kwam smeken ook eens iets met hun klas te doen. Aangezien wij in Standard 6 en 7 staan hebben wij met de andere klassen niet zoveel te maken. Maandag hingen we enkele posters uit op school en in de eerste break stroomden de inschrijvingen al binnen (of iedereen die zich inschreef zal afkomen is natuurlijk een andere vraag). Volgende week zaterdag vinden de Olympische spelen plaats. Aangezien de Olympische spelen vooral bestaan uit spelletjes van België zal dat hoogstwaarschijnlijk terug voor hilarische beelden zorgen. We kijken er al naar uit, maar hebben er nog heel wat werk aan.

Donderdagnamiddag brachten we samen met Lynn en Joyce een bezoek aan het ziekenhuis. Daar moesten we toch wel eventjes slikken. Vooral toen we de afdeling met pas geboren baby’s zagen. Er lagen zo’n 7 vrouwen naast elkaar in één ‘grote’ ruimte met hun pasgeboren baby bij hen op bed. Tot over enkele jaren lagen de vrouwen met twee in één bed, maar dit was nu niet het geval. Veel kinderen mogen er dus deze week niet meer geboren worden of de bedden moeten terug gedeeld worden. Het is hier ook wel zo dat de vrouwen enkel in uiterste nood bevallen in het ziekenhuis. Veel vrouwen bevallen thuis en enkel als ze problemen ondervinden gaan ze naar het ziekenhuis. Dat is ook de reden dat er hier heel wat kinderen rondlopen met een uitstulpende navel. Dat kunnen we ons in België toch niet echt voorstellen.

Toen we vrijdag thuiskwamen van school maakten we ons klaar voor een ‘druk’ weekend. Op vrijdagnamiddag gingen we met Lynn en Joyce naar Mango drift. Dat is een plaats waar je eventjes tot rust kan komen en lekker kan eten. (enige plaats waar vlees te vinden is) Rond 17.30u kwam John ons daar oppikken want we hadden graag de zonsondergang gezien. Aangezien je als vrouw in het donker best niet alleen op straat loopt ging John met ons mee. Het was werkelijk prachtig hoe de zon onderging in het meer. We kwamen dus ook maar laat thuis vrijdagavond en kropen onmiddellijk in ons bed. Zaterdag beloofde een ‘lastige’ dag te worden. Zaterdag stond Chizumulu op de planning. Dat is het ander eilandje hier op het Malawimeer. We zouden er met een bootje naartoe gaan, maar daarvoor moesten we om 4.30u vertrekken. Om 4u stonden we op, sprongen we in onze kleren en vertrokken we richting Olysse waar we het bootje moesten nemen (30 minuutjes stappen).
Rond 5 uur kwamen we daar aan, maar buiten enkele vissers was er niemand (ook geen bootje) te zien. We wachtten er nog een uur maar nog steeds niemand. Uiteindelijk vroegen we één van de vissers om ons naar het eilandje te brengen, maar de geldsom die hij vroeg was overdreven hoog. Dat betaalden we niet en ons geplande dagje Chizumulu viel dus in het water. We besloten dan maar wat verder te wandelen op het eiland en opnieuw naar Mango drift te gaan. Daar genoten we van de zon, het lekkere eten en het leuke gezelschap. Aangezien we twee drukke dagen achter de rug hebben, maakten we vandaag wat schoolwerk. We gingen ook op bezoek bij Joyce (onze huishoudster) in het ziekenhuis. Ze werd gisteren binnengebracht met de symptomen van Malaria. Toen we haar gingen bezoeken deden we wat eten mee aangezien de mensen in het ziekenhuis hier geen eten krijgen. Alle medische verzorging in het ziekenhuis is gratis, maar er is geen geld om nog voedsel te kopen. We duimen voor haar dat alles snel beter gaat!

Wist je dat ….

- Lynn en Joyce (de Antwerpse studenten) dinsdag naar huis vertrekken, en we hen toch wel zullen missen?
- We deze week toch wel gemerkt hebben dat het hier nog altijd regenseizoen is?
- Een pizza na een maand ééntonig eten (vis of eieren met rijst) echt wel smaakt?
- We deze week eindelijk de DEM gezien hebben? Dit is een belangrijk persoon hier op het eiland die we moesten bezoeken bij onze aankomst. Bij elke poging kregen we te horen dat hij op het vasteland zat.
- We het heel leuk vonden de blogs van de andere studenten te lezen? De mama van Josfien stuurde dit in mail door aangezien we niet veel meer kunnen doen dan mails openen en versturen (als dat al lukt tenminste).
- Een mierennest in onze chocopot ervoor zorgde dat we ons laatste beetje choco niet meer konden opeten?

Zondag 13 maart 2011

De rest van vorige week liep zijn gewone gangetje. Vrijdag gingen we naar school en gaven we allebei nog een dagje les. Toch waren we blij dat het weekend was. Ons weekend bestond uit wat ‘uitrusten’ na de eerste lesweek. Op zaterdagmorgen waren we al vroeg wakker door de warmte, en onze biologische klok die ondertussen op 6 uur geprogrammeerd staat. Lang blijven liggen zat er dus niet in. We vlogen onmiddellijk in ons schoolwerk zodat we op zondag konden genieten van de zon. Op zaterdagnamiddag gingen we samen met Joyce en Lynn naar het enige echte museum van Likoma. Grote verwachtingen hadden we er niet bij, en gelukkig maar. Het museum stelde, buiten enkele rekken met wat potten en pannen, niet zo veel voor. Daarna wandelden we verder naar Khaiko en genoten we van het prachtige uitzicht op het Malawimeer, de mooie natuur op het eiland en de zon. Verder bestond ons weekend uit nog wat schoolwerk maken en gaan zwemmen in het meer.



Maandagmorgen, klaar voor week twee vertrokken we naar school. Het lesgeven verliep zoals gewoonlijk. Veel was er deze week niet anders. De leerlingen geraken beetje bij beetje meer gewoon aan ons, en durven al meer te antwoorden. In de lessen Engels blijft dat toch wel nog een probleem aangezien ze zelf maar weinig Engels kunnen, en de lessen Engels toch al op een behoorlijk hoog niveau liggen. Op woensdag was er geen school aangezien het Aswoensdag was. We moesten wel naar de kerk met de leerlingen, en werden daarvoor om 7uur op school verwacht. Eens we daar woensdagmorgen aankwamen was er niet echt iemand te zien. Rond kwart na 7 kwam de directeur toe, maar verder was er (buiten enkele leerlingen) niemand te zien. Toen we vroegen of de leerkrachten al in de kerk waren, antwoordde hij dat ze waarschijnlijk rechtstreeks naar daar zouden gaan. Aangezien we dachten dat de mis dus om 7 uur begon gingen we vlug naar de kerk, maar ook daar was het nogal leeg. Uiteindelijk begon de mis om 8 uur, maar meer dan twee leerkrachten hebben we er niet gezien. Eens terug thuis werkten we nog wat voor school en gingen we zwemmen in het meer. Rond 15u hadden we een afspraak met alle deelnemers van de competitie van zaterdag. Aangezien we hier in Afrika zitten, en ze hier heel veel tijd hebben waren de eerste deelnemers er rond 15.30u. Rond 16.00u zijn we uiteindelijk begonnnen en kregen alle deelnemers wat uitleg van wat hen op zaterdag te wachten stond.



Op donderdag werden de lessen na de eerste break stop gezet voor de meisjes. Alle meisjes van standard 5 tot 8 moesten naar de grote zaal, en kregen daar een uiteenzetting over relaties en zwangerschap. Ook op vrijdag werden de lessen na de eerste break al stopgezet. Deze keer niet voor een uiteenzetting, maar om te bidden. Dit alles gebeurde in het Chichewa, dus veel hadden wij er niet aan. Ondertussen kregen de jongens de opdracht om hout te hakken. Vrijdagnamiddag gingen we samen met John, Joyce en Lynn naar de luchthaven om de ‘Belgen’ (vrijwilligers van Project Malawi) op te halen. De jeeprit ernaartoe was een hobbelachtige ervaring. Sinds vrijdag zitten we dus niet meer met twee, maar met drie in het huisje.



Zaterdag was de grote dag! De competitie was voor veel mensen op het eiland een grote gebeurtenis. Rond 13.00u verzamelden we aan het strand bij het meer. Van daaruit werden de mannen met bootjes naar het dichtstbijzijnde eilandje gebracht. Op ons signaal sprongen alle mannen in het water en zwommen ze terug naar het strand. Van daaruit moesten ze lopen naar het voetbalveld. De sfeer, het enthousiasme en het geluk bij de mensen hier, zorgde toch wel voor een ‘kickgevoel’ bij ons. Na de wedstrijd voor de mannen volgde de bottlerace en de sacrace voor de vrouwen. Alle vrouwen die meededen aan de bottlerace moesten een parcours afleggen met een flesje op hun hoofd. Bij de sacrace moesten ze in een zak naar de overkant van het voetbalveld springen. Zowel de bottlerace als de sacrace zorgden voor hilarische beelden. Alle vrouwen waren super enthousiast en gingen voor de overwinning! Zalig om dit te zien! Na de wedstrijden was het tijd voor de prijsuitreiking. De eerste drie winnaars kregen een geldsom. Één tot vijf kregen een petje, en alle deelnemers van de competitie kregen een balpen, notebook en een drankje. Na dit alles hadden we een heel geslaagde namiddag achter de rug waar we nog lang van zullen nagenieten.



Wist je dat …



- Frieda ( de vrijwilligster van het project) die hier in het huisje logeert op de hardgekookte eitjes een hartje tekent?

- Niet wij, maar wel Jolien (de zus van Josfien) de blog aanvult nadat wij die hebben doorgemaild? Wij geraken onmogelijk op onze blog.

- We het heel jammer vinden dat we de blogs van onze medestudenten niet kunnen volgen, maar dat we hopen dat ook zij het naar hun zin hebben?

- We alle medestudenten in België heel veel succes wensen op ingroeistage?

- Het de laatste week is met de Antwerpse collega’s? Lynn en Joyce vertrekken binnen een grote week.

- We al onze ‘gekregen’ balpennen geteld hebben en daarmee onze volledige school (750 lln) gelukkig kunnen maken?

- Het regenseizoen hier ’s nachts voor de nodige afkoeling zorgt (harde regenbuien)?

De eerste foto's uit Malawi

Donderdag 3 maart 2011

Vorig weekend vlogen we in het schoolwerk. We maakten onze eerste lesvoorbereidingen (nadat onze mentoren deze grondig hadden uitgelegd). Echt moeilijk is dit niet voor ons, want ze verschillen nauwelijks met die van ons. Zondagnacht was een lange nacht. Veel wakker worden, dromen over mentoren, leerlingen,… maandagmorgen stonden we met hele kleine oogjes op, wat zorgde voor nog extra stress. Ondanks alle zenuwen verliepen de lessen behoorlijk goed. We hebben het soms nog wat moeilijk met het onder woorden brengen van wat we bedoelen, maar we redden ons wel. Omdat ons Engels accent heel wat verschilt van hun accent begrijpen de leerlingen ons vaak niet, en staren ze ons dan ook aan als “zieke koeien” (lachen). Ook het lesgeven gebeurt hier op z’n Afrikaans (wat logisch is als je in Afrika zit ;) ) We verschieten er dus al niet meer van wanneer de les plots stopgezet wordt voor een vergadering, porrigde (soort van middagmaal), onderonsje tussen de leerkrachten,… We worden vaak geconfronteerd met leerkrachten die totaal niet gemotiveerd zijn (leerkracht is hier het laagste beroep) om les te geven, wat ervoor zorgt dat ook de lln. niet gemotiveerd zijn om iets bij te leren. Naast dit probleem is er ook een groot tekort aan werkboeken voor de leerlingen. Ze moeten met +/- 10 leerlingen in één werkboek kijken en daaruit oefeningen maken. Leerlingen schrijven in een schriftje wat ze moeten ‘kennen’. Deze week schrokken we ook wel even toen een leerkracht de lln. sloeg met een bamboestok omdat ze te laten waren. De leerkrachten weten nochtans dat dit in Malawi strafbaar is. Verder gaat het lesgeven zijn gewone gangetje.

Samen met de studenten van Karel de Grote organiseren we binnen 2 weken een competitie voor alle bewoners van het eiland. De mannen worden met bootjes naar een eiland (+/- 500m) gebracht. Van daaruit zwemmen ze terug naar hier. Eens aangekomen lopen ze nog ongeveer 500m. De vrouwen moeten een parcours afleggen met een flesje water op hun hoofd. Vervolgens springen ze in een jutezak naar de finish. We hopen op een grote opkomst.

Wist je dat:

- Snorkelen onze dagelijkse ontspanning is

- We de prachtige visjes nog altijd niet beu zijn

- Joyce en Lynn vorig weekend naar Mzuzu (vaste land) zijn geweest, en inkopen hebben gedaan

- We een smulkalender hebben opgesteld om de inkopen wat te verdelen zodat we niet alles in de eerste dagen opeten

- De nood aan Belgisch eten soms groot is (vlees, keuze uit fruit en groenten)

- Het hier ’s avonds veel te warm is om te slapen, zo warm dat het zweet van je loopt wanneer je jou omdraait

- Dat we het woordje ‘Azungu’ (=blanke) behoorlijk beu aan het worden zijn

- We volgende week een bezoekje brengen aan de mentor van Josfien. Ze nodigde ons ook al uit om nsima (driedagelijks voeding hier) te gaan eten.


- Ons adres in ons vorig blogbericht verkeerd was. Juiste adres:

Project Malawi

Anne Scherpereel en/of Josfien Vancoillie

P.O. BOX 78

Likoma Island (Mbamba Area)

MALAWI

- Onze Afrikaanse kleedjes mooi gelukt zijn, maar behoorlijk warm zijn

- Dat we elkaar nog altijd niet beu zijn ;)

Lieve groetjes

Josfien en Anne

Dinsdag 22 februari

Vandaag zijn we net een weekje in Malawi. Ondertussen hebben we al heel wat meegemaakt. Het begon vrijdag met de trip op de Ilala (boot). Zoals afgesproken was onze taxichauffeur om 13.30u aanwezig en konden we stipt vertrekken richting Chipoka. Daar stond de Ilala ons al op te wachten, gelukkig dus dat we wat vroeg waren. Om 16.00u vertrok de boot voor een ‘eindeloze’ vaart van 24 uur. Inderdaad, geen 12 uren zoals wij dachten. De bootreis was een hele ervaring. We zaten de hele reis als enige op het bovendek van de boot. Daardoor konden we ook genieten van de rust, mooie sterrenhemel (waaronder we geslapen hebben), de volle maan, … Zalig, tot we ’s morgens wakker werden van de regen. Vlug hebben we onze matrassen onder het afdak gelegd en nog wat verder geslapen. Enkele uren later was het eiland eindelijk in zicht! Opgelucht, maar helaas was het nog een uur varen vooraleer we er aankwamen. We wachtten op het bovendek op John (plaatselijke coördinator) die ons met een klein bootje naar het eiland bracht. Al van in de verte zagen we tussen de vele zwartjes enkele blanken blinken. Inderdaad! Lynn en Joyce (studenten lager onderwijs van de hogeschool in Antwerpen) en Chris stonden ons al op te wachten. Ze hielpen ons met het dragen van de valiezen en hadden voor een heerlijke maaltijd gezorgd. We verfristen ons wat en kropen doodmoe in ons bed. Zondag maakten we een boottochtje rond het eiland en stapten hier en daar uit. Zalig genieten van de zon, het meer, de natuur,… (misschien wat te veel zon voor Josfien want die was ’s avonds een mooi rood kreeftje). Veel hadden we niet gedaan maar het was toch een vermoeiende dag. Maandag maakten we kennis met enkele belangrijke mensen waaronder de deken, schepen van onderwijs, onze directeur,… Na al het “hello, how are you, fine and you, you’re most welcome,…” en handjes schudden doken we nog even in het meer. Vandaag ging de wekker om 5u45 af omdat we om 6u30 op school verwacht werden. Wanneer het regent (zoals deze morgen) is het de gewoonte dat iedereen wanneer het hen uitkomt. Na drie kwartier wachten werden we voorgesteld aan de rest van het schoolteam (die niet volledig was). De leerlingen wachtten ons op in de grote zaal. We namen plaats op onze troon (ja, we waren precies twee koninginnen). De directeur deed een hele speech over hoe blij en trots hij wel was dat hij ons hier mocht ontvangen. We stonden recht en er volgde een daverend applaus. De directeur stelde ons (nogmaals) voor en zei de lln. in welke klas we zullen lesgeven. Terug volgde een luid applaus. Als afsluiter zongen de 700 lln. het volkslied van Malawi (ontroering alom!). Deze week observeren we beide in onze klassen. Josfien haar klas telt 102 lln., Anne haar klas 96. Zoals verwacht geven ze hier heel wat anders les dan bij ons. Wat ons vandaag vooral opviel was dat er veel tijd verloren gaat met het overschrijven van het bord, wat we jammer vinden. Ook zitten de lln. vaak te niksen wanneer er tijdens de lesuren bijvoorbeeld plots een ‘personeelsvergadering’ plaatsvindt. De lessen starten hier om 7u en eindigen om 13u10. Twee maal krijgen de lln. een pauze van een tiental minuten. Hebben de lln. zin om wat langer pauze te nemen, dan vormt dit hier blijkbaar geen probleem. Ze komen binnen wanneer het voor hen uitkomt.



Wist je dat:

- We het wc-papier hier niet in het toilet mogen werpen maar in een vuilbakje, wat we vaak nog vergeten dankzij onze goede opvoeding
- Een pizza op Mango Drift (toeristisch gedeelte op het eiland) echt wel kan smaken
- Je van Joyce (onze huishoudster) spontaan vrolijk wordt
- We hier geen elektriciteit hebben van 12u – 14u en van 22u – 6u
- De zon opkomt rond 5u30 (wat ervoor zorgt dat we niet zoveel moeite hebben met het vroege opstaan)
- Snorkelen moeilijker is dan het lijkt maar eens je het onder de knie hebt, je prachtige vissen en schelpen kan bewonderen
- We gisteren enkele Afrikaanse stofjes kochten en bij de kleermaker langs gingen om een rokje en een kleedje te laten maken. We zijn benieuwd!
- Josfien haar Afrikaans nummer +265 881 56 47 60 is
- Anne haar Afrikaans nummer +265 881 56 47 71 is
- We hier (ondanks het feit dat we op een eiland zitten) post kunnen ontvangen. Briefjes/snoepjes/koekjes/CHIPS/… kunnen opgestuurd worden naar het volgende adres:
Project Malawi
Anne Scherpereel en/of Josfien Vancoillie
P.O. BOX 76
Likoma Island (Mbamba Area)
MALAWI
- We uitkijken naar volgende week om zelf voor de klas te staan, want observeren is nogal eentonig

Veilig aangekomen!

Donderdag 17 feb.

Gisteren zijn we rond 12 uur, (bij jullie 11uur) aangekomen in Malawi. Dit na een heel vermoeiende luchtreis met heel veel eten. Daar aangekomen controle van ons geel boekje (gele koorts) en internationaal pasport. We waren wat zenuwachtig omdat de kans erin zat dat onze valiezen spoorloos waren. Gelukkig passeerden onze valiezen rustig op de lopende band, en konden we ze onmiddellijk op ons karretje plaatsen. We wisselden ons geld en doken even de toiletten in om het geld wat te verdelen en te verstoppen. Vervolgens kochten we een SIM-kaart en units. Ons Afrikaans nummer volgt nog. Een taxi bracht ons naar Mabuya camp. Daar doken we onmiddellijk in het zwembad en genoten er enorm van. Na ons verkwikkend zwembeurtje gingen we Lilongwe wat verkennen. Veel bekijks.
Na de verkenning namen we een douche (die heel veel deugd deed na de wandeling van meer dan twee uur). We aten hier ter plaatse een heerlijk avondmaal, nl. rijst, gefrituurde kip en zoetzure saus. Na het lekkere eten smeerden we ons in met muggenmelk en kropen we om 19.30u doodmoe in ons bed, onder het muskietennet. Anne viel als een blok in slaap, bij Josfien lukte dat niet onmiddellijk.

Vandaag zijn we rond 9 uur opgestaan en hebben we de markt in Lilongwe opgezocht. Het was een hectische boel met heel wat kraampjes op een kleine oppervlakte. Ook de kippen zaten lekker gezellig op elkaar gepropt in een klein kooitje. De structuur van de markt was ver te zoeken, gelukkig zijn we niet verdwaald. We deden onze laatste inkopen, aten ‘lekkere’ frietjes met een chickenburger (dit kunnen we niet verkrijgen op het eiland) en gingen terug naar Mabuya camp. Eens we hier terug waren deed de sprong in het zwembad ons terug heel veel deugd. We genoten er heel erg van want na vandaag zal het een duik in het meer zijn. We regelden een taxi die ons morgen om 13.30u naar Chipoka brengt. Daar nemen we rond 18.00u de boot naar het eiland Likoma. We verblijven daar de komende drie maanden. De boottocht duurt ongeveer 12 uur, maar deze ervaring willen we zeker niet missen. Het internet daar is heel wat beperkter dan hier op het vasteland. Hier werkt het ook al heel traag (bijna niet), dus wat het zal geven is voor ons ook de vraag.

Wist je dat …

- Je hier nooit alleen in de douche of op het toilet zit. Vaak word je vergezeld door een kanjer van een sprinkhaan.
- Het hier heel warm is, en we dus heel veel zweten.
- We onze eerste slang hebben gezien, een dode weliswaar.
- Dat de lichten hier ’s nachts plots branden zonder dat we de schakelaar aangestoken hadden. Spookachtig!
- Er hier in Mabuya camp nog 3 Belgen logeren waarvan 2 studenten dierengeneeskunde. Zij doen hun stage in het Wildparc in Lilongwe.
- We nu nog enkele uurtjes gaan genieten van het ‘niets doen’. Vanaf zaterdag begint het echte avontuur.

Groetjes!

Anne en Josfien (Aka Annie en Josie, dit kunnen ze hier beter uitspreken ;) )

Malawi in zicht!

Hallo lieve mensen!

Enkele van onze medestudenten  zijn deze week reeds vertrokken richting het Zuiden. Voor ons komt het ook heel snel dichterbij. Binnen 3 weken zitten we op het vliegtuig richting Malawi.

Malawi is in zicht!

Voor we in Malawi aankomen staat ons een lange reis te wachten.
Op dinsdag 15 februari vertrekken we richting Malawi, Likoma Island. Om 19.30u stijgen we op in Zaventem en vliegen we richting Parijs. Daar wordt ons vliegtuig nog eens gecheckt om de lange vliegreis naar Ethiopië (Addis ababa) te maken. We landen in Ethiopië op woensdag 16 februari om 7.10u en moeten dan overstappen op het vliegtuig richting Lilongwe. Onze aankomst in Lilongwe is voorzien om 13.15u.
Maar, eens aangekomen in Lilongwe zijn we nog altijd niet ter plaatse.
Aangezien de boot naar het eiland Likoma maar op vrijdag vaart, blijven we 2 dagen in Lilongwe.
Die twee dagen zullen we gebruiken om wat te bekomen van de vliegreis, Lilongwe wat te verkennen, de nodige aankopen te doen voor op het eiland (vb. schriftjes, schoolgerief, ...), enz...

Graag willen we nog een warme oproep doen aan iedereen.
Heb je schrijfgerief, schriftjes, petjes, ballonnen, oude gsm's, ... die je niet meer gebruikt!
Wij nemen het graag mee richting Malawi.

Groetjes,
Anne en Josfien